Het vliegtuig maakt vaart en ja…daar gaan we, los van de grond. De huizenblokken en weilanden worden steeds kleiner. Eerst door de wolken, daarna boven de wolken. Als een zee van witte watten die zich uitstrekt tot aan de horizon.

Ik blijf het bijzonder vinden om op reis te gaan, of dit nu met het vliegtuig is, met de trein of m’n fiets. Een nieuwe wereld ontdekken, een andere cultuur, mensen die anders zijn dan ik maar toch ook weer hetzelfde.

Een van de mooie dingen aan reizen is dat je eigen leven ook weer in een ander perspectief komt te staan. Letterlijk, als ik door het vliegtuigraampje mijn thuis vanuit de lucht bekijk. Maar ook een ander perspectief op de cultuur waar ik zelf in geworteld ben, mijn gewoonten en vanzelfsprekendheden. Als 16-jarige ging ik naar Uganda met een scholenproject van Edukans. De ene dag stonden we met straatkinderen op een vuilnisbelt, de andere dag was ik in het self-service-restaurant-met-ballenbad op Schiphol. Het is me altijd bijgebleven. De plek waar je wieg staat is al zó bepalend, nog voordat je zelf ook maar iets gepresteerd hebt in je leven. Pas was ik weer op Schiphol en bedacht me hoe vrij en bevoorrecht we zijn. Op reis gaan voor het werk, met een Nederlands paspoort dat je toegang geeft tot de hele wereld. Iets om dankbaar voor te zijn. En een vrijheid die verantwoordelijkheid schept.

Tegelijk is het mooie dat je niet perse verre reizen hoeft te maken om je leven in een ander perspectief te zetten. Ik ken mensen die ‘wereldwijs’ zijn zonder dat ze ooit een stap buiten Europa, of zelfs buiten Nederland hebben gezet. Nieuwsgierig zijn naar de verhalen van een ander, alert zijn op kansen om iets nieuws te ontdekken, en de reis naar binnen durven maken. Dat zijn denk ik noodzakelijke ingrediënten voor een ontdekkingsreiziger, ongeacht zijn of haar bestemming. Dus ik zou willen zeggen: goede reis, beste lezer, waar je ook bent op de wereld.