De wetenschappelijke wereld heeft zijn eigen mores. Een daarvan is dat je artikelen moet publiceren om van betekenis te worden en te blijven. ‘Publish or perish’ is een bekend gezegde. Bij dat publiceren hoort dat je je artikel controleert, indient, laat reviewen en dan weer reviseert, tot je bij ‘version 36 def incl final layout’ bent aangekomen. Ik zit er middenin. Het is een boeiend proces, mijn ideeën worden aangescherpt door het commentaar van andere onderzoekers. Maar het is ook een pressure-cooker: elke keer weer een nieuwe deadline en de onzekerheid dat het misschien wordt afgewezen.  

Soms komen de twijfels. Ik heb een mooi praktisch vak geleerd, het contact met patiënten is altijd inspirerend en uitdagend. En er zijn veel openstaande vacatures voor huisartsen, vooral in achterstandswijken. Zit ik wel op de goede plek, achter m’n computer, mijn tijd bestedend aan track-changes en spellingscontroles?

Tegelijk willen we evidence based medicine in de huisartsgeneeskunde. Onderzoek en kritische reflectie zijn onmisbaar voor het vak. Ik zie een huisarts-collega een geplastificeerd kaartje tevoorschijn halen, met daarop een gespreksmodel over het levenseinde dat ontwikkeld is door een van mijn profs op basis van zijn onderzoek. Goede ideeën uit de academie sijpelen de praktijk binnen, en vice versa.

Het zal de onvermijdelijke spagaat zijn van een huisarts-onderzoeker: altijd je tijd moeten verdelen tussen praktijk en wetenschap, en het gevoel houden dat je op beide vlakken toch wat te kort schiet.

Publish or see patients. Voor alles is een tijd.

Zie ook het (voor mij zeer herkenbare) artikel  “Huisarts-onderzoeker, de dubbelrol kan knellen” van R. Damoiseaux en A. Berendsen in H&W.