Natuurlijk is het even wennen hier. Alleen al het weer. Denk aan zo’n Nederlandse plakdag met een temperatuur boven de 30 graden. We hebben ons ritme erop aangepast. Oversteken heeft ook een nieuwe betekenis gekregen: voorrang krijg je niet, dat neem je. Wat betreft het eten is vooral opvallend dat groenten nauwelijks op de menukaart voorkomen. En ook in de wijk is groen een zeldzaamheid.

Dan de serieuzere dingen. Het doornemen van de ‘wat-te-doen-bij-een-aardbeving-instructies’. Want we zitten hier midden op de Pacific Ring of Fire. Elke dag zijn er in de Filipijnen meerdere aardbevingen, alhoewel de meeste niet te voelen zijn (voor de geologen onder ons, zie deze website). En de afgelopen dagen is in verschillende wijken van Manilla het water enige tijd afgesloten geweest. Wij hebben er nog geen last van gehad, maar dat kan nog komen. De zomer is pas net begonnen.

Acclimatiseren, integreren. Het is toch heel wat. Ik probeer me voor te stellen hoe het me zou vergaan als ik niet maanden, maar jaren hier zou wonen. Zou ik mijn Hollandse directheid kunnen afschudden en gevoel krijgen voor de Filipijnse omgangsvormen? Zou ik vooral naar de expat-supermarkt gaan, omdat de spullen daar vertrouwd zijn? En wat als ik ook nog eens een compleet andere taal zou moeten leren? Wat dat betreft hebben we hier mazzel. Engels is de tweede officiële taal, dus met enkel magandang umaga (goedemorgen) en salamat po (bedankt) in het Tagalog kan ik me vooralsnog prima redden.

Tijdens deze overpeinzingen zie ik opeens kakkerlak nummer zoveel tevoorschijn komen. Sorry jongen, aan jou ben ik nog niet helemaal gewend. Waar had ik de anti-kakkerlakspray ook alweer gelaten?

De foto bovenaan dit artikel is van de zonsondergang in Manila Bay. De zon lijkt daar als een vuurbal in de slapende vulkaan Mount Mariveles te zakken. Zwemmen in Manila Bay is momenteel geen optie, de zee is hier te ernstig vervuild.