Passen jullie wel op? Is het daar niet best gevaarlijk? Voorzichtig zijn he?

Zomaar wat frases die ik de afgelopen weken regelmatig voorbij heb zien komen, als reactie op ons vertrek naar Manilla. Begrijpelijk, want het is een wereldstad met z’n risico’s. We zijn niet naïef. Ik nam een verkeerde afslag in een onbekende wijk en besefte me dat ik, blonde westerse vrouw, beter snel rechtsomkeer kon maken. Tegelijk is het relatief, omdat je met een goede dosis gezond verstand hier prima kunt wonen en werken.

En dan komt er bericht uit Utrecht. Slecht nieuws reist snel. Door whatsapp berichten van vrienden uit Londen zijn we eerder op de hoogte dan familie in de stad zelf. Berichten over een schietpartij en dreiging. Over mensen die doodgaan en gewond raken. Omdat ze op het verkeerde moment, op de verkeerde plaats waren. En dat in het veilige Nederland.

Het doet mij weer beseffen hoe weinig grip ik zelf heb op dingen als aanslagen, of natuurrampen. Misschien is echte naïviteit wel te denken dat je alles onder controle kan hebben. Begrijp me niet verkeerd. Dit geweld vraagt om onderzoek, oordeel, actie. En alle zorg en steun voor de getroffenen. Maar daarna? Wie garandeert jou en mij dat het ons nooit zal overkomen, in Utrecht, in Manilla, of waar dan ook?

Zelf ben ik best gevoelig voor angst. Maar ik heb ontdekt dat ze – cliché – een slechte raadgever is en ook nog eens verlamt. Het alternatief? Ik probeer moedig te zijn, op mijn eigen manier (deze blog schrijven valt daar ook onder). En te vertrouwen in de goedheid van andere mensen. Ook als ik ze niet ken, ook als ik in een onbekend land ben. En mijn man krijgt een knuffel, elke keer als hij of ik de deur uitstap. Want je weet maar nooit wat de dag deze keer zal brengen.

Het mooi liedje De Slechte Raadgever van Yentl en De Boer vangt precies wat ik hierboven met veel woorden probeer te vertellen. Het luisteren waard.