Jetlag + gecrashte laptop + deadlines = chaos.

Mijn eigen first world problems*. Hobbels in een promotietraject. Maar het valt me tegen hoe afhankelijk ik ben van mijn computer en bijbehorende software. Gelukkig had ik de back-up nog.

Ik moet denken aan de onrust die ontstond wanneer het huisartsen-EPD wel eens haperde. “Maar dokter, u moet toch weten wat er met mij aan de hand is, het staat in de computer!”. We leunen zo sterk op de techniek, ook in de zorg. En wat een problemen als die techniek niet of slecht werkt. Deze week zagen we het nog, met noodnummer 112.

Maar als het allemaal weer aan de praat is, lijkt het weer net zo vanzelfsprekend als daarvoor. En is de wereld opnieuw grenzeloos.

Zo had ik gister een live gesprek met medeonderzoekers vanuit drie verschillende continenten, drie verschillende tijdzones. Met haperende internetverbindingen en een leen-laptop, maar het lukte. Fascinerend.

*Deze term gebruiken wij thuis voor problemen die wel degelijk serieus zijn, maar tegelijk ook exemplarisch voor hoe goed we het eigenlijk hebben. Maar bij het gebruik van deze term kan je natuurlijk ook je vraagtekens zetten.

Foto bovenaan: de Chocolate Hills in Bohol, Filipijnen.