Hoor jij de stilte?

Ik wel en tegelijk ook niet. Buiten ons appartement klinken af en toe wat stemmen, gefluit van vogels. Maar geen verkeer, geen geruis van een airco, geen 24/7-lawaai zoals in Manilla. Van binnen is het onrustig. Weer wennen aan Nederland, intensieve gesprekken, nieuwe deadlines voor mijn onderzoek. Een groot contrast met de rust tijdens de woestijnreis eerder dit jaar.

Digitale stilte bleek tijdens die reis de eerste en misschien wel de belangrijkste voorwaarde om überhaupt rustig te worden. Het belang van digitaal vertragen.

Stilte van buiten was de grote luxe. Ooit op een plek geweest waar je op bepaalde momenten werkelijk niets hoort? Geen vogels, geen stromend water, geen stemmen, zelfs geen zuchtje wind?

Stilte van binnen was wat het opleverde. Het klinkt vaag, maar toch is dat het niet. Je hoeft er geen mindfullness-expert voor te zijn. En je hoeft er zélfs niet voor naar de woestijn (al hielp het mij wel).

Het is voor mij het moment van totale ontspanning. Wanneer je je verwonderd over de grootsheid van de Melkweg of de schoonheid van de natuur. Wanneer je je laat meeslepen door muziek die je raakt, je laat overspoelen door de golven van de Noordzee. Of wanneer je hard moet lachen samen met goede vrienden. Even geen gedachten, alleen maar het nu.

Juist op die onbewaakte ogenblikken kan je zomaar iets nieuws toevallen. Inspiratie.

‘Het belangrijkste kan niet gezocht worden, het moet worden afgewacht’ zei filosofe Simone Weil. Boeiend, zeker omdat ze tijdgenoot was van de bekende filosoof Sartre, die juist voorhield dat we als vrije mensen voortdurend moeten kiezen.

Kiezen dan voor stilte, in al haar vormen? Een stukje woestijn in het leven van alledag?