Ik dacht dus dat ik het wel kon hè, luisteren. Want luisteren, dat kan toch iedereen? En dat hebben we toch geleerd, als dokters?

Het valt me vies tegen. Ik kom niet onder het bewijs uit. In m’n uitgetypte interviews met tijdsaanduiding staat het zwart op wit. Hoe snel ik mensen onderbreek. Hoe snel de stiltes die vallen door mij weer worden opgevuld.

Het zou me ook eigenlijk niet moeten verbazen. Natuurlijk ken ik het onderzoek waarin wordt beschreven hoe artsen hun patiënten na gemiddeld 18 seconden al onderbreken. Kan het ook helemaal begrijpen. Volle agenda, korte consulten, druk!

Maar nu word ik met de neus op de feiten gedrukt. Aandachtig luisteren vraagt om meer oefening. En vooral ook om meer tijd, rust en het tijdelijk parkeren van mijn eigen doelen, ideeën en emoties.

Ik ben in de leer bij beroeps-luisteraars. Onderzoekers, maar ook geestelijk verzorgers en een enkele journalist. Luisteren om het luisteren. De opnames daarna weer afspelen en uitschrijven, woord voor woord. Er gaat een wereld voor me open.

Luisteren 2.0

Zou er ook een 10-minuten variant van kunnen bestaan?