Dorheid. Leegte. Vragen zonder antwoorden. En geen verdoving voor handen.

Ooit zoiets meegemaakt? Ik vermoed dat ’t iedereen vroeg of laat een keer overkomt.

En dat het -in het klein- de echte uitdaging is van ‘dry January’. Het gedoe en de taaiheid van het leven onder ogen zien. Zonder eraan te kunnen kunnen ontsnappen door alcohol of de drukte van feestdagen.

Het doet me denken aan de woestijnreis. Aan de dorheid van een zandvlakte waar we doorheen moesten trekken in de volle zon. Ook daar was geen alternatieve route. Het veelbelovende water in de verte bleek een fata morgana.

Hoe houd je dat vol? Rustig door blijven lopen, stap voor stap. De vraag wanneer het over is parkeren, omdat jijzelf noch een ander het weet. Samen optrekken, want ook als er niets te zeggen valt is het toch bemoedigend om niet alleen te zijn.

En dan? Dan blijkt het toch beter te doen dan je van tevoren had gedacht.