Het is geen writer’s block. Ik heb genoeg om over te schrijven. Het is een aarzeling.

Kan ik over simpele, luchtige indrukken uit ons dagelijks leven hier in Addis schrijven, terwijl er in het noorden van Ethiopië een ingewikkeld conflict speelt met geweld, doden, vluchtelingen, honger? Moet ik me er niet over uitspreken? Met veel hoofdletters en uitroeptekens ergens vermelden dat oorlog toch nooit een goede oplossing is?

Wie zwijgt stemt toe, is het gezegde. Maar hier merken we vooral hoe voorzichtig je moet zijn met het trekken van simpele conclusies over goed en fout. Er is vooral grijs. Heel veel grijs. Je kan makkelijk de plank misslaan als je je uit wilt spreken, zeker als buitenstaander.

Bijvoorbeeld omdat je de achtergrond van het conflict niet goed genoeg kent. Of omdat je oude koloniale en geopolitieke verhoudingen uit het oog verliest, die ook de berichtgeving in de media kunnen kleuren. Of omdat je je laat meeslepen door verhalen op Twitter, terwijl de authenticiteit van die verhalen (nog) niet geverifieerd kan worden. Als je even niet oplet, draag je bij aan desinformatie en verdeeldheid.

Dus het is niet uitspreken of zwijgen. Wel kijken, luisteren, op gepaste tijd bedachtzaam spreken en handelen binnen de eigen invloedssfeer. En mijn invloedssfeer is zeer beperkt wat dit betreft. Dus voorlopig houd ik het op mijn blog gewoon maar bij de luchtige onderwerpen. Behalve vandaag dan.

Er is op verschillende nieuwssites van alles te lezen over het conflict in Ethiopië, maar deze stukken vielen mij recent het meest op: een stuk over de rol van social media als er een informatie-vacuüm ontstaat, een beschouwing over de ‘war on narratives’ die mogelijk aan de basis van het conflict ligt, en een kritisch artikel over hoe westerse media berichten over het conflict.