De slagen op de grote trom doen de vloer van de kerk trillen, als een trage hartslag die heel het gebouw doet leven. Al sinds de vroege ochtend klinkt er continu gezang in de oude liturgische taal van de Ethiopisch orthodoxe kerk, het Ge’ez. Steeds meer mannen, vrouwen en kinderen, allen gekleed in witte omslagdoeken, klimmen via de weg omhoog naar de kerk. In de berm staan verkopers die kaarsen, iconen en wierook aanbieden. Bij de ingang van de kerk en het bijbehorende plein knielen mensen, ze buigen, bidden. Verderop wordt er gedanst, geklapt, gepreekt. Priesters trekken voorbij in kleurrijke gewaden en met zilveren kruizen in de hand.

Tussen ‘onze’ kerst en de Ethiopische kerst (Genna, 7 januari) krijgen we onverwacht een paar mooie inkijkjes in hoe het orthodox christelijk geloof – aanwezig in Ethiopië sinds de 4e eeuw- een grote rol speelt in het dagelijks leven hier. Al wandelend en fietsend in de heuvels rondom Addis komen we meerdere kerken tegen en als we ze -blootsvoets- mogen bezoeken krijgen we ook iets mee van de vieringen die er aan de gang zijn.

We horen over de vele feestdagen van heiligen (aangekondigd door het gezang dat in heel de stad te horen is), de vieringen die urenlang kunnen duren (3 tot 6 uur, er zijn zelfs speciale stokken om op te steunen als het lange staan te vermoeiend wordt) en over de praktijk van vasten (elke woensdag en vrijdag, 40 dagen voor Kerst en 55 dagen voor Pasen geen dierlijke producten en evt. nog andere restricties). Geloof is hier duidelijk niet iets van enkel het hoofd, maar van heel het lijf en leven.

Over iets meer dan twee weken zal het grote religieuze feest Timkat (Epifanie, de doop van Jezus in de Jordaan) gevierd worden. Door covid zal het anders zijn dan anders, maar ook met mondmaskers en op veilige afstand zullen we er vast wat van meekrijgen. Voor een indruk, zie dit filmpje van een aantal jaar geleden!

Op de foto’s v.l.n.r.: Washa Mikael rock-hewn church (uit de 4e tot 12e eeuw, de experts zijn het niet eens) op de lokale feestdag, de Entoto Maryam church, de Kiddus Michael church, en het uitzicht op de ‘achterkant’ van de stad waar we al slingerend over kleine weggetjes, ezels en schapen ontwijkend, doorheen zijn gefietst.