Terwijl er in Nederland volop geschaatst wordt bij temperaturen ver onder nul, leidt onze gids ons op de fiets door buitenwijken en heuvels rondom Addis naar 3150 meter boven zeeniveau. De benen zijn net zo verzuurd als na een serieuze schaatstocht, maar de beloning is groot. Eucalyptusbossen, overstekende bavianen, hyena’s en klipdassen in de verte, een inkijkje in het leven boven de stad: een partijtje voetbal dat wordt gespeeld met grandioos uitzicht, akkers, boeren onderweg met zwaar bepakte ezels, spelende kinderen.* En gelukkig: de weg terug, weer de asfaltjungle in, gaat enkel naar beneden.

Drie dagen later is het tijd voor pannenkoeken, Ethiopian-style. De kokkin van de gemeenschap waar ik elke woensdag kom om al kokend en kletsend mijn Amhaars te oefenen, vertelt iedereen vol trots dat de ferenj voor het eerst injera heeft gebakken. Met haar hulp, uiteraard. En ondanks dat de injera meer de vorm heeft van een barbapapa dan de mooie cirkel die het hoort te zijn, is het voor haar én mij een hoogtepunt van de week.

*Zie onderstaande foto’s. De dieren lieten zich helaas niet vastleggen, mijn eerste injera evenmin. Maar de smaak was goed, volgens enkele getuigen.

• 

• 

•