Wat is goede wetenschap? Het lijkt een simpele vraag, maar na alweer heel wat jaren werken aan een promotieonderzoek weet ik hoe complex het antwoord kan zijn.

Ja, wetenschap gaat over het verrichten van systematisch onderzoek aan de hand van een onderzoeksvraag en/of hypothese, een proces dat is ingebed in en wordt beoordeeld door de ‘scientific community’ (peer-review, wetenschappelijke tijdschriften, conferenties, etc.). Maar daar is lang niet alles mee gezegd.

Want binnen dit grotere geheel dat we wetenschap noemen, zijn er totaal verschillende opvattingen over hoe/wat de wereld is (ontologie), over de precieze relatie tussen de wereld en kennis over die wereld (epistemologie) en over hoe je die kennis dan het beste kunt vergaren en interpreteren (methodologie). En doe interdisciplinair onderzoek naar een moreel of maatschappelijk beladen thema en hop – de verdubbelaar gaat aan: de verschillen worden nog duidelijker, het gesprek erover ingewikkelder.

Regelmatig vraag ik me af waarom m’n proefschrift nog steeds niet af is. Frequente verplaatsingen over verschillende werelddelen (zie mijn andere blogs) hebben zeker niet geholpen. Maar nu besef ik dat het ook een behoorlijke reis is geweest door wetenschappelijke culturen, talen en tradities. Ik troost me maar met de gedachte -hoe cliché ook- dat de reis misschien wel belangrijker is dan de bestemming.

Om anderen een steuntje in de rug te geven als ze zich ook door verschillende wetenschapsopvattingen heen moeten worstelen (bijv. op het grensvlak van de medische wetenschap en de ethiek), heb ik samen met collega’s onderstaand artikel geschreven. Het artikel laat zien hoe narratieve benaderingen – oorspronkelijk afkomstig uit de hoek van de alfawetenschappen – daarbij een waardevol hulpmiddel kunnen zijn.

Developing new ways to listen: the value of narrative approaches in empirical (bio)ethics. BMC Med Ethics 22, 124 (2021) (vrij te downloaden via de website van BMC Medical Ethics door te klikken op de titel)