Eten met je handen (de rechter welteverstaan). Tanden poetsen met fleswater (onoplettendheid laat zich de volgende dag gelden). Altijd alert zijn op straat (als witneuzen trekken we veel aandacht). Voor het donker thuis zijn (voor 18u dus, wanneer de zon razendsnel achter de horizon valt).

Een huis uitkiezen met goede beveiliging, generators voor back-up stroom en alternatieve communicatiemiddelen voor als internet en telefoon uitgeschakeld worden (ja, een reëel scenario blijkt deze week).

Security-briefings volgen en online veiligheidstrainingen doen (nuttig, maar niet heel erg opbeurend kan ik je vertellen).  Een ‘grab-bag’ klaar hebben liggen met essentiële spullen voor bij een evacuatie (kans is klein, maar niet nul).

Van gedachten wisselen over mooie hardlooproutes aan de rand van de stad en horen dat je dan niet alleen al je kostbaarheden thuis moet laten, maar ook moet oppassen voor hyena’s (we twijfelen nog…).

En ohja, overal een mondkapje op, afstand houden, handen wassen, maximaal 3 mensen bij elkaar en goed ventileren.

Alles went, ook deze nieuwe normaal. Ik wen daarentegen maar moeilijk aan de wetenschap dat de situatie in het gewoonlijk zo kalme thuisland verre van normaal is. Problemen met de toegang tot zorg, medische ‘evacuaties’ per helikopter: het zijn scenario’s waar we hier rekening mee houden, maar toch niet in Nederland? COVID doet op een gekke manier grenzen vervagen.

 “Food, family, fitness (metaal & fysiek) first” is een motto wat ik meekreeg voor hier. Of een andere: “Als je wereld heel klein wordt, zorg dan heel goed voor die kleine wereld”. En “ontwikkel een nieuw gevoel voor veilig en onveilig, en stem dat telkens af met degene met wie je op pad bent of in huis woont”. De lessen stress- en crisisbestendigheid komen denk ik nu overal van pas. Dus…take care & stay safe!