De lucht voelt nog koud als we ’s morgens vroeg met een grote mok Ethiopische koffie op het balkonnetje van ons nieuwe appartement zitten. We zijn blij met onze truien en sjaals, net zoals met onze zonnebrillen. Addis Abeba ligt op 2300 meter hoogte, de nachten zijn fris (en de dagen ook als het stevig waait), het zonlicht is ontzettend fel.

Een zacht ruisen van het verkeer en het uitzicht op de grote flats en kantoren (waarvan velen nog in aanbouw) verraden dat we midden in het centrum wonen. Maar direct rondom onze flat is het verrassend stil. Vogels fluiten in de bomen en struiken op het terrein. Even verderop scharrelt een kudde geiten, vooruit gedreven door een man met een zweep. Tussen het groen en de hoge gebouwen staan nog enkele golfplaten huizen. Langs de onverharde weg die ons complex met de grote weg verbindt, zijn van dezelfde golfplaten en plastic zeilen kleine overkappingen gemaakt. Elk moment van de dag zitten er mensen samen koffie te drinken. Een vriendelijk ‘selam’ wordt enthousiast beantwoord.

Vanaf ons balkon zien we het personeel van ons complex in en uit gaan. De dames van de receptie en van de schoonmaak, de klusjesmannen, de beveiligers: het zijn inmiddels vertrouwde gezichten. Ook de buren hebben we leren kennen, ze komen van over de hele wereld. Addis Abeba is echt een ‘hub’, mede doordat de Afrikaanse Unie hier haar hoofdkwartier heeft.

De nieuwe buren maken ons snel wegwijs: ze vertellen over do’s en don’ts op straat, over de kortste en veiligste weg naar een van de weinige goede supermarkten, en over slim hamsteren: als je een product ziet wat je graag gebruikt, koop het gelijk groot in, want het kan zomaar zijn dat het de weken (of maanden) erna niet meer in de winkel verschijnt.

We voelen ons steeds meer op ons gemak op onze nieuwe plek. Tegelijk stromen er deze dagen veel verontrustende berichten binnen over de gevechten in het noorden van Ethiopië. We worden via verschillende kanalen goed op de hoogte gehouden. Maar zolang de veiligheidssituatie het toelaat, is dit ons thuis.